
فراخوان انتشار کتاب منتخب آثار نقاشان آبرنگ ایران تا
۱۵ شهریورماه ۱۳۸۹ تمدید شد.
سالها دل طلب جام جم از ما میکرد
آنچه خود داشت طلب از گمشدگان لب دریا میکرد
دومین نمایشگاه انفرادی من، همراه با گروه نقاشان
آبرنگ شرق در سالن غربی گالری کمال الدین بهزاد
بلوار کشاورز نبش خیابان ۱۶ آذر
در اول آبان ماه ۱۳۸۹ ساعت ۵ عصر افتتاح می
شود . از کلیه دوستان هنرمند رسما دعوت می نمایم.
یادتون نره
این مطالب درباره نمایشگاه نقاشی های آبرنگ من است که در گالری بنفشه برگزار گردید
از روی یک سایت خبر لینک کردم . لطفا مطالعه فرمایید.
مانیا پاکپور: «ادموند فیتزجرالد» آبرنگکار معروف آمریکایی میگوید: آبرنگ مانند اسب سرکشی است که بهترین سواری را به یک سوارکار ماهر میدهد.
در نمایشگاهی که روز جمعه اول آبان در گالری بنفشه به مدریت خانم الهه رئیسی برگزار شد ما شاهد مجموعهای از نقاشیهای آبرنگ با موضوع طبیعت معماری ابنیهی تاریخی بودیم. اندازهی نقاشیها کوچک و تمرکز موضوعی آثار، طبیعت و معماری ایرانی با نمایش زومشدهای از تصاویر انتخابی هنرمند بود. به علت عدم توجه به نحوهی نورپردازی در قسمتهایی از نمایشگاه، امکان ارتباط تا حدود اندکی از بین رفته بود.
نقاشیهای لیلا توتونچی نشان از شفافیت و خلوص رنگی صادقانه و بیپیرایهای داشتند که از سادگی و بیآلایشی حال روحی و درونی او نشئت میگیرد. زیبایی بصری ناتورالیستی آثار مخاطب را از اثری به اثر دیگر هدایت میکرد. اما ایستایی و تمرکز مکاشفانهای در سادگی تصاویر دیده نمیشد. آنچه مخاطب را دلشاد میکرد، تنها رنگهای روحی و در اندکی از تصاویر درخشندگی رنگی اثر بود.
از آنجا که آبرنگ سابقهای بس طولانی در تاریخ هنر ایران و جهان دارد، تمرکز تکنیکی بر روی این متریال تا حد قابل توجهی انجام شده و ثبت خصایص بومی ایران و مناظر و ابنیهی تاریخی در میان نقاشان مکتب آبرنگ اصفهان، چون یراوند نهاپتیان، سمبات کیورقیان و میشا شهبازیان به مهمترین ویژگی این هنرمندان بدل شده، آنچه مخاطب را مشتاق و کنجکاو میکند تنها بازیابی مؤلفههای تاریخی و بصری این تکنیک نمیتواند باشد. در واقع حکایت این روزها، واهمه از بیان نادانستهای نیست، بلکه ناکامی دیگری در حال درونی و بیرونی ما مشهود است که هنرمند ایرانی را وادار به کنکاش و داوری میکند.




